கோச்சியில் தொடக்கம்: கடற்கரைக் காற்றும் மசாலா வாசனையும்

கோச்சி சர்வதேச விமானநிலையத்தை விட்டு வெளியேறியதும், முதன்முதலாகத் தாக்கும் அனுபவம் கடற்கரையிலிருந்து வீசும் ஈரப்பதம் நிறைந்த காற்றும், அருகிலுள்ள ஒரு சிற்றுண்டிச் சாலையில் இருந்து வரும் மசாலா தாளித்த கறி வாசனையுமாகும். கேரளத்திற்கு வருகை தருவது, ஒரு வண்ண ஓவியத்துக்குள் நடந்து செல்வது போன்றது; இங்கு பசுமை என்பது வெறும் ஒரு நிறம் அல்ல, இது ஒரு உணர்வு, ஒரு வாழ்க்கை முறை.

முதல் நாளை நாங்கள் கோச்சியின் வரலாறு நிறைந்த பகுதிகளில் கழித்தோம். புரப்பன்ஷேரி கோவிலின் சிக்கலான மரக்கட்டுமானங்கள் பார்ப்பதற்கு வியக்க வைக்கும். ஆனால் உண்மையான அதிசயம் "கீழேக்கு" இருந்தது: டச்சு அரண்மனையின் கீழே இருக்கும் ஒரு ஓவியக் காட்சியம், சுமார் 400 வருடங்கள் பழமையான, கேரள வரலாறு மற்றும் புராணக்கதைகளை சித்தரிக்கும் சுவர் ஓவியங்கள். கோச்சியின் பல கலாச்சாரங்கள் கலந்த நகரம் என்பதை இது நினைவூட்டியது: போர்ச்சுக்கீசிய, டச்சு, யூத மற்றும் சிரிய கிறிஸ்தவ பாரம்பரியங்கள் இங்கு பசுமையான கேரள நிலத்தில் வேரூன்றியுள்ளன.

அலப்புழா வழித்தடங்கள்: பசுமையான நீர்வழிகளின் இதயத்தில் ஒரு நாள்

கேரளத்தின் உண்மையான இதயம் அதன் நீர்வழிகளில் தான் அமைந்துள்ளது என்ற கருத்துக்கு நாங்கள் முழுமையாக உடன்படுகிறோம். அலப்புழாவில், ஒரு பாரம்பரிய மரப்படகான "கெட்டுவல்லம்" வைத்திருந்தோம். மணிக்கு ஐந்து மைல் வேகத்தில் மெதுவாக நகர்ந்தோம். இந்த நிலையான வேகம்தான் நீர்வழிகளின் அழகை உணர உதவுகிறது.

இரு பக்கங்களிலும், உயர்ந்து வளர்ந்த கொன்றை மரங்கள், தென்னை மரங்கள், வாழைத் தோட்டங்கள் மற்றும் சிறு கிராமங்கள் காணப்பட்டன. பச்சை நிறத்தின் நிழல்கள் கண்களைக் குளிர்விக்கும்: வாழை இலைகளின் பளபளப்பான பச்சை, அரிசி வயல்களின் மிருதுவான பச்சை, நீர் மூழ்கிய பாசிகளின் மென்மையான பச்சை. காலை உணவு, படகுக்குள்ளேயே தயாரிக்கப்பட்டு எங்களுக்குப் பரிமாறப்பட்டது: முட்டை அப்பம், தயிர், மிளகாய்ச் சட்னி, உப்புச் சாறு. உலகின் சத்தம் மறைந்தது. கேட்டது நீர் சலசலப்பு, படகோட்டியின் துடுப்பு ஓசை, தூரத்துப் பறவைகளின் கூவல், சில சமயங்களில் ரேடியோவில் இருந்து வரும் மெல்லிசை மலையாளப் பாடல் மட்டுமே. நேரம் மெதுவாக நகர்ந்தது. குழந்தைகள் சிறு மீன்களையும் நீர்ப்பாம்புகளையும் காண முயன்றனர். பெரியவர்கள் மனதில் எழும் எண்ணங்களைப் பின்தொடர்ந்தனர். இது ஒரு சஞ்சாரம் அல்ல; இது ஒரு நீர்வழி தியானம்.

மாராரிக்கு ஒரு மருத்துவம்: ஆயுர்வேத பண்டிகையும் தேங்காய்க் கடலும்

ஆயுர்வேதத்தின் தாயகமான இடத்தில், ஒரு பாரம்பரிய மருத்துவத்தை அனுபவிக்காமல் செல்வது என்பது பாதியில் நிறுத்தப்பட்ட பயணமாகும். மாராரிக்கில், ஒரு புகழ்பெற்ற ஆயுர்வேத சிகிட்சாலையில், "அப்யங்கம்" என்ற பெயரில் தலை மசாஜ் செய்ய ஒப்புக்கொண்டோம். மசாஜ் தாதி தாழ்வாரத்தில் மென்மையான பாயில் என்னை அமர வைத்தார். சூடான மூலிகை எண்ணெயை அளவாக ஊற்றி, இரண்டு கைகளாலும் ஒரு ரிதமான, நிலையான அழுத்தத்துடன் தலையையும் தோள்பட்டையையும் மசாஜ் செய்தார். அந்த இயக்கம் பழமையானதாகவும், நினைவூட்டும் தன்மையாகவும் இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக குவிந்த அழுத்தம் உடைந்து, உடலில் இருந்து வெளியேறியது. அடுத்த ஒரு மணி நேரம், நான் உணர்வற்று, உணர்வுகளற்று, முற்றிலும் அமைதியாகக் கிடந்தேன்.

சிகிட்சைக்குப் பிறகு, வெறியேற்றம் கலைந்து, உடல் புத்துணர்ச்சியடைந்த நிலையில், நாங்கள் அருகிலுள்ள கடற்கரைக்குச் சென்றோம். இங்கு மணல் வெண்மையாகவும், அலைகள் வலுவாகவும் இருந்தன. ஏராளமான தேங்காய்க் கடைகள் வரிசையாக இருந்தன. ஒருவரிடம் ஒரு தேங்காயைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதன் உச்சியை ஒரு வெட்டுக்கோலால் திறந்து, ஒரு வாழை இலையில் ஒரு குச்சியுடன் பரிமாறினார். இளநீரின் இனிமையான, சற்றுக் குளிர்ச்சியான சாறு, சூடான மசாஜுக்கு சரியான இணைப்பாக இருந்தது. கடற்கரையில் உட்கார்ந்து, இளநீரைச் சுவைத்தபடி, மாலை கதிரவன் கடலில் மறைவதைக் காணும் அனுபவம் ஒரு தனி மகிழ்ச்சி.

முன்னாரில் ஒரு குடும்ப விருந்து: சமையலறை இரகசியங்கள் மற்றும் சிரிப்புகள்

ஒரு இடத்தின் ஆன்மாவை அறிய, அதன் சமையலறைக்குள் செல்ல வேண்டும் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம். முன்னாரில் உள்ள ஒரு புகழ்பெற்ற சமையல் வகுப்பில் சேர்ந்தோம். எங்கள் வழிகாட்டி லட்சுமி ஒரு சிரித்த முகமும், கைவண்ணமும் கொண்டவர்.

அவர் நம்மை முதலில் ஒரு உள்ளூர் சந்தைக்கு அழைத்துச் சென்றார். பல்வேறு வகையான வாழைக்காய்கள், குடும்பப்பானைகள், மிளகாய்கள், மஞ்சள், கறிவேப்பிலை, தாளித்த தேங்காய்... ஒவ்வொரு பொருளையும் பற்றி அவர் விளக்கினார், மேலும் அவற்றின் மருத்துவ குணங்களைப் பற்றியும் சொன்னார். "கேரள உணவு என்பது மூன்று கூறுகளின் சமநிலை: காரம், புளிப்பு, உப்பு. அதேபோல், ஆறு சுவைகளின் சமநிலையும் அவசியம்" என்றார் அவர்.

அவருடைய சமையலறையில், நாங்கள் "அப்பம்", "மீன் மோல்" (மீனை தேங்காய் மற்றும் குங்குமப்பூ சாறு வைத்து செய்யப்படும் ஒரு கறி), "தோரன்" (தேங்காய் துவையல்) மற்றும் "பச்சாடி" (காய்கறி ரசம்) தயாரிப்பதைக் கற்றுக்கொண்டோம். மோலில் தேங்காயைத் துவைக்கும் போது எழும் நறுமணம், அப்பத்தை சுடும்போது உண்டாகும் நீராவி, சுவையைச் சோதிக்கும் போது ஏற்படும் சிரிப்பு... இவை அனைத்தும் சுவாரஸ்யமான அனுபவங்கள். உணவை உண்ணும் போது, ஒவ்வொரு கவளத்திலும் நமது சொந்தக் கைகளால் செய்த மகிழ்ச்சி இருந்தது.

கோவளத்தில் முடிவு: கடல், கதைகள் மற்றும் கண்கள் நிறைந்த கடைசி இரவு

எங்கள் பயணத்தின் கடைசி நிலையம் கோவளம் கடற்கரை. மாலை நேரம், கடற்கரை வாழ்க்கையின் நடமாட்டத்தால் நிரம்பியிருந்தது: கிரிக்கெட் விளையாடும் சிறுவர்கள், நடப்பவர்கள், குதிரை சவாரி செய்பவர்கள், மீனவர்கள் தங்கள் வலைகளை சரிசெய்தல். நாங்கள் கடற்கரை ஓரமாக நடந்தோம்.

ஒரு மூலையில், ஒரு வயதான கதைசொல்லி சிறு குழுவைச் சுற்றி அமர்ந்து, பழங்கதைகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அவர் மலையாளத்தில் பேசினாலும், அவரது கைகளின் அசைவுகள், முகபாவங்கள், குரலின் ஏற்ற இறக்கங்கள் கதையை உயிரோடு எடுத்துக்காட்டின. குழந்தைகள் கண்கள் விரிந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர். இது எழுத்து மூலம் பதிவு செய்யப்படாத, வாய்வழி பாரம்பரியத்தின் உயிருள்ள சாட்சியமாக இருந்தது.

அந்த இரவு, கடற்கரை உணவகத்தில் உட்கார்ந்து, எங்கள் கடைசி இரவு விருந்தைச் சாப்பிட்டோம். ஒரு முழு "மீன் பீல்-ஃப்ரை" மற்றும் "கறுப்பு சாதம்" வரிசை. கடல் அலைகளின் ஓசை பின்னணி இசையாக இருந்தது. நாங்கள் பயணத்தைப் பற்றி பேசினோம்: அலப்புழா படகோட்டியின் சிரிப்பு, மாராரி மசாஜ் தாதியின் கைகளின் வெப்பம், லட்சுமியின் சமையல் வகுப்பில் எழுந்த சிரிப்புகள், நீர்வழிகளின் அமைதி...

கேரளம், இந்த பயணம், ஒரு அழகான ஓவியத்தை முழுமையாகப் பார்க்கும் அனுபவத்தைப் போன்றது. ஒவ்வொரு ஊரும் ஒரு வெவ்வேறு நிறம்: கோச்சியின் வரலாற்று பொன்நிறம், அலப்புழாவின் அமைதியான பச்சை, மாராரியின் ஆயுர்வேத சிகப்பு, கோவளத்தின் கடல் நீலம். மேலும் இந்த நிறங்கள் அனைத்தும், கேரள மக்களின் வெப்பமான புன்னகை மற்றும் வாழ்க்கையின் மெதுவான, இசைக்கும் தாளத்தால் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

நாங்கள் உடலால் வெளியேறினோம், ஆனால் இதயத்தில் ஒரு பகுதியை அந்த பசுமையான நிலத்திலும், நீர்வழிகளிலும், சிரித்த முகங்களிலும் விட்டு வந்தோம். மிதக்கும் பாதைகள் நம்மை மீண்டும் அழைக்கின்றன, மேலும் ஒரு நாள், நாங்கள் மீண்டும் அங்கு செல்வோம் என்பதில் சந்தேகமில்லை.